Łucja z Lammermoor

OBSADA

ŁUCJA: Joanna Kędzior / Ruslana Koval
EDGAR: Matheus Pompeu / Szymon Rona
HENRYK ASHTON: Stanisław Kuflyuk / Adam Woźniak / Kamil Zdebel
RAJMUND: Grzegorz Szostak / Zbigniew Wunsch
ARTUR: Łukasz Gaj / Adam Sobierajski
ALICJA: Anna Borucka
NORMAN: Maciej Komandera

Łucja z Lammermoor (Lucia di Lammermoor) – opera seria, której libretto napisał Salvatore Cammarano, a muzykę skomponował Gaetano Donizetti. Inspiracją było romantyczne dzieło Narzeczona z Lammermoor sir Waltera Scotta. Oparta na prawdziwych wydarzeniach powieść doczekała się wielu opracowań muzycznych, ale do historii opery przeszła właśnie jako Łucja z Lammermoor autorstwa Donizettiego. Światowa premiera spektaklu miała miejsce 26 września 1835 roku w Neapolu, na deskach Teatru San Carlo. Premiera polska (w j. niemieckim), odbyła się w Teatrze Miejskim we Lwowie, 29 grudnia 1838 roku.

To jedno z najbardziej znanych i lubianych dzieł Donizettiego. Intrygująca historia została zilustrowana przepiękną, pełną dramatyzmu muzyką. Spektakl opowiada o losach szkockich kochanków – Łucji i Edgara. Mimo trwających waśni między ich rodami, młodzi zakochują się w sobie i zaręczają. Nie będzie im jednak dane zażyć małżeńskiego szczęścia. Przeszkodzi w tym brat Łucji, lord Henryk, który podstępnie doprowadzi do ślubu siostry z bogatym lordem Arturem Bucklawą. Narzeczona Edgara daje się wciągnąć w intrygę brata. W chwili kiedy podpisuje ślubny kontrakt, pojawia się jej dawny ukochany. Przekonany o zdradzie Łucji, nie chce jej znać. Zrozpaczona dziewczyna uświadamia sobie intrygę. Podczas wesela, kiedy wszyscy goście tańczą i biesiadują, Łucja morduje swojego małżonka w ślubnym łożu, a następnie popada w obłęd i popełnia samobójstwo. Kiedy Edgar dowiaduje się o śmierci swojej byłej narzeczonej, rani się śmiertelnie sztyletem.

Libretto na podstawie powieści Sir Waltera Scotta „Narzeczona z Lammermooru” – Salvatore Cammarano.

Złota Maska 2008 w kategorii rola wokalno-aktorska dla Kariny Skrzeszewskiej za kreację partii Łucji z Lammermoor.

Streszczenie libretta według „Przewodnika operowego” J. Kańskiego

Akt I 

Odsłona 1

W lasach Lammermooru trwa polowanie. W rozmowie ze swym rezydentem, Normanem, lord Ashton opowiada o wiekowej waśni Ashtonów i Ravenswoodów. Wywodzi się ona stąd, że Ashtonowie zagrabili niegdyś dobra swoim sąsiadom. Lord Ashton uwikłał się w spisek mający na celu przywrócenia na tron królewicza Jakuba, a zmiana warunków politycznych zrujnowała go. Możliwość poprawy sytuacji widzi w wydaniu swej siostry za wpływowego lorda Artura Bucklawa. Tymczasem Łucja kocha z wzajemnością dziedzica Ravenswoodu, Edgara, który ocalił ją kiedyś od śmierci.

Odsłona 2

W zamkowym ogrodzie Łucja czeka na Edgara. Chce się pożegnać przed jego wyjazdem do Francji. Ze złych przeczuć zwierza się przyjaciółce Alicji. Wchodzi Edgar i oświadcza Łucji, że w imię miłości gotów jest podać rękę jej bratu. Przed rozstaniem młodzi wymieniają pierścionki na znak trwałej miłości.

Akt II

Łucja, dowiedziawszy się o projektach swego brata, odrzuca rękę lorda Artura. Wówczas Ashton przedstawia siostrze fałszywe listy Edgara, z których wynika, że ukochany ją zdradza. Zrozpaczona Łucja zgadza się podpisać kontrakt ślubny. Na tę scenę trafia Edgar, który przybył prosić Ashtona o rękę siostry. Łucja nie ma sił, by mu wyjaśnić sytuację, zaś Edgar, przekonany o niestałości narzeczonej, rzuca jej pod nogi pierścionek i opuszcza zamek.

Akt III

Odsłona 1

Edgar przeczuwa podstęp ze strony Ashtona i wyzywa przewrotnego brata Łucji na pojedynek. Mają się spotkać koło grobowca Ravenswoodów.

Odsłona 2

Sala balowa Lammermooru zapełnia się weselnymi gośćmi Łucji i lorda Artura Bucklawa. Wchodzi kapelan Rajmund, ogłaszając, że Łucja zabiła swego małżonka. Pojawia się obłąkana Łucja. Idzie nie widząc nikogo, wydaje jej się, że rozmawia z Edgarem. Zebrani stoją jak skamieniali, przejęci tragedią.

Odsłona 3

Przy grobowcu zrozpaczony Edgar czeka na Ashtona, lecz ten nie przybywa. Z wieży Lammermooru słychać dzwon śmierci. Od strony zamku nadchodzi żałobna procesja, której uczestnicy opowiadają Edgarowi o tragicznych wydarzeniach i o śmierci Łucji. Słysząc to, Edgar przebija się sztyletem.

* * *

O spektaklu napisali:

Gabriela Gołaszewska jest zjawiskiem wokalnie niezwykłym. Śpiewa zniewalające strofy włoskiego bel canta ze swobodą i lekkością bez jakichkolwiek trudności technicznych, którymi najeżona jest partia Łucji. Jej sopran liryczny dużej mocy z biegłością koloraturową jest pełen blasku i wyjątkowego piękna.(…) Mnie jak zawsze, ale również i tym razem w partii Lorda Henryka Ashtona, usatysfakcjonował Stanisław Kufluk, baryton jeżdżący do Teatru Bolszoj w Moskwie, gdzie między innymi śpiewa Eugeniusza Oniegina, artysta już z międzynarodową karierą, choć przed nim zapewne jeszcze o wiele większa.

Sławomir Pietras „Angora”

Bohaterką wieczoru była bez wątpienia Gabriela Gołaszewska, młoda śpiewaczka obdarowana przez naturę pięknie brzmiącym głosem o srebrzystej barwie. (...) Zachwyt budziła swoboda prowadzenia frazy(...) Do tego należy dodać koloraturową wirtuozerię. (…) dzielnie dotrzymywał kroku, obdarzony mocnym, o wyrównanym brzmieniu barytonem Stanislav Kuflyuk  w partii lorda Ashtona, okrutnego brata. Jego interpretacja sprawiła, że była to postać pełna pasji i determinacji w zmierzaniu do upragnionego celu. Na osobne słowa uznania zasłużył młody tenor Łukasz Załęski w partii Edgara, który ujął naturalną swobodą i elegancją prowadzenia frazy. Sumując: piękne wykonanie, udany wieczór przynoszący Operze Śląskiej zasłużony sukces i uznanie”

Adam Czopek „Maestro”

Wielką Sztuką jest przygotować taki spektakl, aby zachwycał we wszystkich aspektach: w warstwie wokalnej, aktorskiej, wizualnej .... Ten spełniał wszystkie te kryteria, oglądało się go z niewymuszoną przyjemnością oraz z żalem, że nie można było być obecnym na widowni. (…)Tytułową rolę wykonała Gabriela Gołaszewska. (...) Swoją grą i śpiewem uwydatniła uczucia znakomicie zobrazowane w muzyce Donizettiego. Prawdziwy popis swoich wokalnych możliwości zaprezentowała w scenie szaleństwa. Ten fragment opery należy do jednych z najbardziej wymagających w całej literaturze. Jej wykonanie było wybitne - uważam, że wiele śpiewaczek-odtwórczyń tej roli mogłoby się dużo nauczyć widząc, jak obłędnie można wykonywać tę scenę.

Blog „Il dolce suono”

Gabriela Gołaszewska została znakomicie obsadzona w partii tytułowej. To solistka świetna aktorsko – wypada bardzo autentycznie. Co więcej, dysponuje cudownym głosem, dzięki któremu każda aria brzmi absolutnie perfekcyjnie. (...)  W przeciwieństwie do innych śpiewaczek, które skupiają się na ekspresji i pomijają koloraturę, Gabriela Gołaszewska jest perfekcyjna wokalnie. Tenorowa partia Edgara jest najeżona wyzwaniami, którym Łukasz Załęski sprostał z łatwością. Rola kontrolującego swoją siostrę Henryka jest z kolei wzorcem dla każdego dobrego barytona, a do takich należy Stanislav Kuflyuk, który jako Ashton przypomina Mefistofelesa. (...) To dobra okazja, żeby zobaczyć jedno z najbardziej znanych dzieł operowych w klasycznej inscenizacji z udziałem świetnej obsady.

Ursula Lipphart-Lindemeyer, „Das Opernmagazin”

Spektakl współorganizowany przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca w ramach programu własnego „Dyrygent-rezydent”, finansowany ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu.