Opera Śląska w Bytomiu

  • wyszukiwarka

Opery

Tannhäuser

Ryszard Wagner

Tannhauser

Opera dramatyczna w 3 aktach
czas trwania spektaklu: 3 godz. 10 min. – 2 przerwy

libretto kompozytora; przekład libretta: M. ŁEBKOWSKI, S. WERNER

  • premiera w Operze Śląskiej – 1 grudnia 2001 r. – z okazji obchodów stulecia gmachu bytomskiego Teatru

realizatorzy premierowej inscenizacji: kierownictwo muzyczne: Tadeusz SERAFIN reżyseria: Laco ADAMIK scenografia: Barbara KĘDZIERSKA choreografia: Anna MAJER kierownictwo chóru: Jarosław Bagrowski, współpraca muzyczna: Antoni Duda, asystent reżysera: Jarosław Świtała

ZŁOTA MASKA dla Laco Adamika w kategorii REŻYSERIA!

 

  • wznowienie sceniczne w Operze Śląskiej: 21 lutego 2015 r. 

przygotowanie sceniczne wznowienia: Anna MAJER, Tadeusz PISZEK, współpraca muzyczna: Krzysztof DZIEWIĘCKI, asystent dyrygenta: Mieczysław UNGER, przygotowanie chóru: Krystyna KRZYŻANOWSKA-ŁOBODA

Treść libretta Akcja rozgrywa się w Turyngii w XIII w.

AKT I

Odsłona 1. Rycerz-trubadur (właściwie – minnesänger), Heinrich Tannhäuser, tajemniczym trafem dostał się w głąb podziemnego królestwa bogini Wenus; pędzi tam życie wśród nieustannych uciech i rozkoszy. Jest jednak smutny; przesycił się już i tęskni do zwykłego ziemskiego życia śmiertelnych ludzi. W pełnej żaru pieśni, którą intonuje na cześć Wenus, każda z trzech strof kończy się prośbą do władczyni podziemnego królestwa, aby pozwoliła mu wrócić na ziemię. Bogini odmawia – stara się zatrzymać rycerza; Tannhäuser wzywa imienia Matki Boskiej i wówczas nagle znika całe podziemne królestwo Wenus.

Odsłona 2. W słonecznej dolinie w pobliżu Wartburga słychać dźwięk pasterskiej fujarki i śpiew udających się do Rzymu pielgrzymów. Landgraf Turyngii, powracający z polowania wraz ze swą drużyną rycerzy-śpiewaków spotyka Tannhäusera. Ten jednak nie odpowiada na pytania, gdzie przebywał tak długo, lecz usłyszawszy, że Elżbieta, siostrzenica landgrafa, nadal o nim pamięta, zgadza się wraz z całym rycerskim gronem ruszyć na Wartburg. Ma nadzieję, że czysta miłość Elżbiety pomoże mu zmazać dręczące jego sumienie występki.

AKT II Z radością w sercu pozdrawia Elżbieta salę turniejową, której progów nie przestąpiła odkąd wśród rycerzy zabrakło jej ukochanego – Tannhäusera. W samą porę odnalazł się rycerz, bo oto na wartburskim zamku ma się odbyć wielki turniej śpiewaczy; mistrzostwo Tannhäusera w tej sztuce jest powszechnie znane, więc wszyscy przypuszczają, że on właśnie zdobędzie pierwsze miejsce, a wraz z nim rękę Elżbiety. W uroczystym pochodzie ciągną na zamek goście, witani przez landgrafa i jego siostrzenicę. Rozpoczyna się turniej śpiewaczy. Rycerze po kolei opiewać mają piękno miłości. Pierwszy wyciąga los przyjaciel Tannhäusera – Wolfram von Eschenbach, który również skrycie kocha Elżbietę. W pieśni swej w subtelny i poetyczny sposób daje wyraz uczuciom, śpiewając o miłości czystej i idealnej. Pieśń Wolframa, przyjęta ogólnym aplauzem, budzi prawdziwą burzę w sercu Tannhausera, któremu żywo tkwią jeszcze w pamięci wspomnienia czarodziejskiej groty Wenery. Podejmuje on pełną żaru pieśń na cześć miłosnej rozkoszy i jej władczyni – Wenus. Spotyka się jednak z ogólnym potępieniem. Przed śmiercią z rąk towarzyszy broni go jedynie Elżbieta, zaś landgraf ogłasza wyrok, na mocy którego musi Tannhäuser wyruszyć z pielgrzymką do Rzymu i tam, wyznawszy swe grzechy, błagać papieża o przebaczenie.

AKT III Minęła jesień, z drzew opadły liście. Tannhäuser nie wrócił z pokutnej pielgrzymki do Rzymu. Daremnie czeka nań Elżbieta – czeka także i Wolfram, któremu wierność wobec przyjaciela nakazuje ukrywać własne uczucie miłości („Pieśń do gwiazdy”). Śpiew Wolframa ściąga w jego stronę jakiegoś wynędzniałego wędrowca. To Tannhäuser, którego jeszcze niedawno szukała Elżbieta wśród wracających z Rzymu pielgrzymów. Teraz opowiada on Wolframowi swoje smutne dzieje. Nie uzyskał w Rzymie rozgrzeszenia – surowy papież Urban oświadczył, iż prędzej jego laska zazieleni się świeżymi liśćmi, niż tak ogromne grzechy zostaną odpuszczone. Teraz w ostatecznej rozpaczy nieszczęsny wędrowiec wzywa boginię Wenus, która też zjawia się w całej swej krasie, w otoczeniu nimf i syren. Już ma Tannhäuser pójść za boginią – lecz od wiecznego potępienia ratują go żałobne dzwony zwiastujące śmierć Elżbiety, która nie przeżyła długotrwałej rozłąki z ukochanym. Umiera także Tannhäuser, wyczerpany trudami wędrówki, nękany zgryzotą i wyrzutami sumienia. Z oddali dobiega uroczysty śpiew pielgrzymów sławiących Boga za cud, który się dopełnił: oto nagle na gałązkach wyrosły zielone liście: znak przebaczenia dla największych grzeszników.

Wg „Przewodnika operowego” Józefa Kańskiego /z niewielkimi zmianami wynikającymi z inscenizacji/

Obsada spektaklu w dniu 14.03.2015 r.

Soliści, Chór, Balet i Orkiestra Opery Śląskiej pod Dyrekcją

Tadeusza Serafina 

Tannhäuser

Maciej Komandera

Elżbieta

Jolanta Wagner

Venus

Aleksandra Stokłosa

Wolfram

Tomasz Mazur

Herman

Zbigniew Wunsch

Bitterolf

Cezary Biesiadecki

Walter

Juliusz Ursyn – Niemcewicz

Heinrich

Bogdan Desoń

Reinmar

Kamil Zdebel

Pasterz

Leokadia Duży

 

 

Obsada spektaklu w dniu 15.03.2015 r.

Soliści, Chór, Balet i Orkiestra Opery Śląskiej pod Dyrekcją

Tadeusza Serafina 

Tannhäuser

Sylwester Kostecki

Elżbieta

Iwona Noszczyk

Venus

Joanna Kściuczyk – Jędrusik

Wolfram

Tomasz Mazur

Herman

Bogdan Kurowski

Bitterolf

Zbigniew Wunsch

Walter

Juliusz Ursyn – Niemcewicz

Heinrich

Feliks Widera

Reinmar

Bartosz Araszkiewicz

Pasterz

Leokadia Duży

III Międzynarodowy Konkurs Wokalistyki Operowej im. Adama Didura
I Europejska Akademia Sztuki Wokalnej
Śląskie - pozytywna energia Opera Śląska w Bytomiu jest instytucją kultury Samorządu Województwa Śląskiego Miasto Bytom

Nasza misja

Opera Śląska - tworzymy pomost pomiędzy klasycznym pięknem sztuki operowej, a współczesnymi odbiorcami
w Polsce i na świecie

Dołącz do nas