Maria Stuarda

Gaetano Donizetti
Premiera: 17 grudnia 2011 r.

Kierownictwo muzyczne: Krzysztof Dziewięcki
Reżyseria: Dieter Kaegi
Scenografia: Bruno Schwengl
Reżyseria światła: Bogumił Palewicz
Kierownictwo chóru: Krzysztof Martyniak
Współpraca muzyczna: Tadeusz Serafin
Asystent reżysera: Feliks Widera

Opera w 2 aktach

Czas trwania:
2 godz. 15 min. – 1 przerwa

Libretto: Giuseppe Bardari
na podstawie sztuki Friedricha Schillera „Maria Stuart”.

Akt I

Dwór oczekuje królowej Elżbiety I w Westminster. Monarchini pojawia się w towarzystwie Talbota i Cecila, by obwieścić, że nie zdecydowała się jeszcze przyjąć propozycji małżeństwa, nadesłanej z dworu francuskiego. Elżbieta kocha potajemnie innego. Talbot przypomina jej o losie Marii Stuart, więźniarki zamku Fotheringay, gdy zaś dwór błaga królową o łaskę dla Marii, Cecil radzi władczyni bezwzględną surowość. Elżbieta nadal się waha. Wchodzi Leicester, którego królowa wysyła do Francji, ta oznajmia, że postanawia przyjąć francuskie oświadczyny; wbrew jej nadziejom wiadomość ta nie robi na młodym szlachcicu żadnego wrażenia. Pozostając z nim sam na sam, Talbot powierza Leicesterowi list i portret Marii Stuart. Młodzieniec przysięga, że wesprze Marię w opresji, bodaj miał narazić życie. Elżbieta, która obserwowała tę rozmowę, oskarża Leicestera o konszachty z dziedziczką Stuartów. W odpowiedzi Leicester podaje jej list zawierający jedynie prośbę o spotkanie z królową. Elżbieta wyraża zgodę, choć z trudem ukrywa zazdrość.

Akt II

Pod nieustannym nadzorem straży Maria przechadza się po zamkowym parku, wspominając Francję. Słychać odgłosy królewskiego polowania. Maria drży przed spotkaniem z Elżbietą. Nagle do jej stóp rzuca się Leicester, błagając, aby w obliczu monarchini okazała pokorę i uległość. Maria zdaje się na to przygotowana, spotkanie kończy się jednak katastrofalnie, gdyż Elżbieta nie potrafi ukryć nienawiści do rywalki, ta zaś, nie panując nad sobą, odpowiada gniewem i pogardą, lżąc władczynię. Los Marii Stuart jest przypieczętowany. Elżbieta waha się jeszcze, czy podpisać wyrok śmierci na Marię, choć Cecil natarczywie się tego domaga. Szalę przechyla dopiero przybycie Leicestera, który próbuje wybłagać u królowej łaskę dla rywalki. Tego już za wiele: Elżbieta wysyła ją na szafot. Odebrawszy wyrok z rąk Cecila, Maria spowiada się Talbotowi. Przyjaciele żegnają się ze swą królową. Cecil poprowadzi ją na miejsce kaźni. Pożegnawszy się z Leicesterem, Maria idzie na spotkanie z przeznaczeniem.

Piotr Kamiński „Tysiąc i jedna opera”, PWM, Kraków 2008

Wspólna produkcja Teatru Wielkiego w Łodzi, Teatru Wielkiego im. St. Moniuszki w Poznaniu i Opery Śląskiej w Bytomiu.

Wydawca: G. Ricordi & CO. Buhnen and Musikverlag G.m.B.H. Monachium. Wydanie krytyczne wydane przez Andersa Wiklund. UNIVERSAL MUSIC PUBLISHING RICORDI S.R.L Mediolan we współpracy z miastem Bergamo.

 
Wstecz