Manru

Ignacy Jan Paderewski
Premiera: 30 maja 2009 r.

premiera w Operze Śląskiej – 30 maja 2009 r.
– spektakl zrealizowany w 90.rocznicę odzyskania niepodległości przez Polskę i parafowania 28 czerwca 1919 roku przez premiera Ignacego Jana Paderewskiego traktatu wersalskiego

realizatorzy premierowego spektaklu:
kierownictwo muzyczne: Tadeusz Serafin
reżyseria: Laco Adamik
dekoracje: Milan David
kostiumy: Jana Hauskrechtova
choreografia: Katarzyna Aleksander-Kmieć
kierownictwo chóru: Anna Tarnowska

wznowienie sceniczne w Operze Śląskiej
– 9 maja 2015 r.

opracowanie muzyczne: Krzysztof Dziewięcki
przygotowanie sceniczne: Tadeusz Piszek
asystent dyrygenta: Mieczysław Unger
przygotowanie chóru: Krystyna Krzyżanowska-Łoboda

Opera w 3 aktach

Czas trwania:
2 godz. 20 min. – 2 przerwy

Libretto: Alfred Nossig na podstawie powieści „Chata za wsią” J. I. Kraszewskiego

AKT I

Dziewczęta przygotowują dożynki. Jadwiga żali się na zły los i hańbę, jaką przyniosła jej córka, Ulana, poślubiając Cygana Manru, który z kolei dla niej wyrzekł się swobodnego cygańskiego życia. Wiejski znachor – włóczęga Urok – sam skrycie zakochany w Ulanie, namawia Jadwigę, aby pojednała się z córką. Również Ulana przybywa prosić matkę o przebaczenie i pomoc, gdyż oboje wraz z dzieckiem żyją w wielkiej biedzie. Jadwiga jest jednak nieubłagana: zgadza się przebaczyć córce i przyjąć ją na powrót do swego domu, jeżeli wyrzeknie się Cygana. Ulana odmawia i gdy w chacie pojawia się Manru szukający swej żony, odchodzi z nim razem, nie zważając na groźne przekleństwa matki ani na chłopów próbujących odbić ją Cyganowi. Dochodzi do sprzeczki; Jadwiga przekleństwem zatrzymuje rozwścieczony tłum. Świat cygański i świat chłopski nigdy nie zdołają się połączyć.

AKT II

Manru żyje wraz z żoną i dzieckiem w samotnej chacie stojącej na uboczu za wsią, gdzie prowadzi swój warsztat. Dla Ulany porzucił swoich towarzyszy oraz tak drogie każdemu Cyganowi wędrowne życie. Dręczy go jednak tęsknota za cygańskim życiem, wabi melodia grana na skrzypcach przez starego Jaga, który namawia Manru do porzucenia Ulany i powrotu do bandy; kuszą wdzięki pięknej Cyganki Azy. Jest chmurny i zamyślony. Ulana, czując, że serce Manru odwraca się od niej, błaga Uroka o czarodziejski napój miłosny. I istotnie, gdy Manru wypija podany mu przez Ulanę trunek, namiętna miłość do niej znów ogarnia jego serce i zmysły.

AKT III

Manru po długiej walce wewnętrznej uległ w końcu namowom Jaga i urokowi Azy. Porzuca swą chatę i przystaje z powrotem do bandy Cyganów, zwłaszcza że ci ofiarowują mu godność wodza, usuwając przewodzącego im dotąd Oroza. Na czele bandy wyrusza Manru w świat. Ulana daremnie szuka swego męża, a dowiedziawszy się od Uroka, że Manru porzucił ją dla Azy, zrozpaczona topi się w jeziorze. Urok, szukając zemsty namawia do intrygi Oroza, a ten morduje Manru….

/Streszczenie libretta w oparciu o „Przewodnik operowy” Józefa Kańskiego/

 
Wstecz